Options:

ငါဘုရားေတာင္ ေက်ာေကာ့ေတာ္မူရတယ္

တစ္ခါက ဘုရားရူးရူးေနတဲ့ စိတ္မႏွ႔ံရွာတဲ့ ကိုရင္ႀကီး တစ္ပါးရွိသတဲ့။ ဦးေႏွာက္က သိပ္မျပည့္ရွာေပမယ့္ စိတ္ရင္းေကာင္းတဲ့ ကိုရင္ႀကီးကို ကိုရင္ေလးေတြ ေက်ာင္းသားေတြက ေလးစားၾကပါတယ္။


 တေန႔ သူ႔ေရာဂါ ဗုဒၶမေနးယား ထလာေတာ့ ကိုရင္ငါးပါးကိုေခၚ၊ သူ႔ေဘးမွာအထိုင္ခိုင္းၿပီး ဓမၼစၾကာေဟာတမ္း ကစားတယ္။ သူက ဘုရား၊ ကိုရင္ငါးပါးကေတာ့ ပၪၥဝဂၢီေတြေပါ့။ နာမည္ ေတြေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာေပးတာ။ ဘယ္သူက ေကာ႑ည၊ ဘယ္သူက ဝပၸ စသျဖင့္ေပါ့။

ဒါကို ဆရာေတာ္ျမင္သြားေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆိုးသတဲ့။
ဒီျပင့္ ကစားနည္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတာပဲ။ ကစားပါေတာ့လား။
ခုေတာ့ ဘုရားလုပ္တမ္းမ်ား ကစားရတယ္လို႔ ဆိုၿပီး 
ကိုရင္ႀကီး ( ဘုရား ) နဲ႔ ကိုရင္ငယ္ငါးပါး ( ပၪၥဝဂၢီ ) တို႔ကို ႀကိမ္နဲ႔ ရိုက္သတဲ့။ ကိုရင္ႀကီးကိုေတာ့ ငါးခ်က္၊ ကိုရင္ေလးငါးပါးကိုေတာ့ တစ္ခ်က္စီ။

 ေက်ာင္းေအာက္ျပန္ေရာက္လို႔ ကိုရင္ႀကီး ေျပာလိုက္တဲ့ စကားကို ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ ေနာက္ဆိုမရိုက္ေတာ့ပါဘူးကြာလို႔ ဆရာေတာ္က တိုးတိုးေလး ရြတ္လိုက္သတဲ့။ 

ကိုရင္ႀကီးေျပာလိုက္တာက

 “သာဝကတို႔… ဒုကၡသစၥာကို သိၾကၿပီေနာ္။ ဆရာေတာ္က လက္သံျပင္းသကြဲ႔။သာဝကတို႔က ေတာ္ပါေသးသကြယ္။ ဒုကၡ တစ္ခ်က္စီပဲရလိုက္တယ္။ ငါဘုရားရွင္မွာေတာ့ ဒုကၡငါးခ်က္ မို႔ ေက်ာေကာ့ေအာင္ခံစားေတာ္မူလိုက္ရသကြဲ႕“ ။
(ၾကားဖူးနားဝပံုျပင္)


ဦးကိုေမာင္

0 Comments so far »

Leave a comment